පුරා හඳවල් දෙක තුනක් වුව

පෑයුවත් මේ අහසෙ තැන තැන

මගේ සිත් අහසේ එකම සඳ

නුඹයි මගෙ අම්මේ...

අඳුරුයි ආකහේ වැහි බීරුමට බරයි

එක දෙක වැටෙන දිය බිඳු ගොම පොළොව තෙමයි

හිස් වුණු පිලේ ලණු ඇඳ හැඬුමද නිහඬයි

පොල් අතු වහල යට බර අඩි හඬ නෑගෙයි

 

නුඹ මගේ පුරසද වෙලා විත්

අදුර පිරි ලොව එලි කලා.. 

කදුල හොදටම දුර ගිහින් දැන්

සිහින යායක එලිවෙලා.. 

සුව පහසු අසුනකට බරවී

ලියූවෙමි මම 

මල් හා කුරුල්ලන් ගැන 

පිරුණු දියකඩිති මෙන්ම

නොසිතූ විටෙක ඇද හැලෙන 

අසෙනි වැසි ගැන 

පුන් පියයුරැති අඟනුන්

කිරි සිනා නඟන බිළිඳුන්

උණුම උණු කළු කෝපි හා 

ප්‍රංශ හාදු ගැන රසවත්