නිසැදැස්

නිසැදැස් (36)

තුරු හිසින් මෑත් වී අදත් ඉර බැලුවාට 

හිත ඔහේ වැනෙනවා මියැදි ගොක් කොල සේම

මිදුලෙ සුදු වැලි පොළොව වහගත්තු වියළි කොළ

නිහඬවම කියයි නුඹ ආයෙමත් නේන වග

නුරා දෙනුවන් කතා කරනා

අඳුරු මං පෙත්වලද සරනා

මත් බඳුන් හිස් වූ නිමේෂෙට

දෙතොල් අම මී උරා බොන්නා...

තැනෙක මල් ගොමුය..තැනෙක ගල් බොරළුය.. තැනෙක මහ විල්ය.. තැනෙක මරු කතරය.. තැනෙක උස් කඳුය.. තැනෙක තැනි බිම්ය... තැනෙක මහ වනය.. තැනෙක සුවිසල් නගරය.. තැනෙක තැනි බිම්ය... තැනෙක සුවිසල් නගරය.. තැනෙක පණ ඇති උන්ය.. තැනෙක මිය ගිය උන්ය.. ඉදින්, මේ ලෝකය ය... වටකුරුව නිල නිලන.. ජීවය ද මරණය ද එකට කැටි උන.. ඉදින් මේ ලෝකය ය...

පුරා හඳවල් දෙක තුනක් වුව

පෑයුවත් මේ අහසෙ තැන තැන

මගේ සිත් අහසේ එකම සඳ

නුඹයි මගෙ අම්මේ...

අඳුරුයි ආකහේ වැහි බීරුමට බරයි

එක දෙක වැටෙන දිය බිඳු ගොම පොළොව තෙමයි

හිස් වුණු පිලේ ලණු ඇඳ හැඬුමද නිහඬයි

පොල් අතු වහල යට බර අඩි හඬ නෑගෙයි

 

නුඹ මගේ පුරසද වෙලා විත්

අදුර පිරි ලොව එලි කලා.. 

කදුල හොදටම දුර ගිහින් දැන්

සිහින යායක එලිවෙලා.. 

සුව පහසු අසුනකට බරවී

ලියූවෙමි මම 

මල් හා කුරුල්ලන් ගැන 

පිරුණු දියකඩිති මෙන්ම

නොසිතූ විටෙක ඇද හැලෙන 

අසෙනි වැසි ගැන 

පුන් පියයුරැති අඟනුන්

කිරි සිනා නඟන බිළිඳුන්

උණුම උණු කළු කෝපි හා 

ප්‍රංශ හාදු ගැන රසවත් 

කිඹුල්වත පුරාවට දික් අතට ඉරි අඳින

බ්‍රාහ්මණ, ක්ෂත්‍රියය, වෛශ්‍යය, ක්ෂුද්‍රය

කුල මළින් පිරී ගිය 

වසුරු කත් කරින් යන තැන අදින

ශාක්‍ය ය, කෝලිය ය, යක්, දේව, නාගය ය

හරස් ඉරි හාරමින 

හිල් පොල් කට්ට හදලා නුඹ නැව්වට

අත් වැල වෙලා මිදුල පුරා ඇවිද්දට

අද නැති හයිය මගෙ ගත ළග තිබුන දින

පුත රජ කරන්නට මං දුටු හීන ගොඩ

විසුල දිලිතරු අහසේ පිරිලා හුස්ම ගන්නා 'යුරු

ඔබේ සෙනෙහේ අඩුව නැතුවම මටත් ලැබුනා මියුරු

ඒ සෙනේ ගඟ නොසිදුනි මට ...බලන් එහි සොඳුරු 

බුදුන් දැක ඔබ නිවන් දකිනවා මගේ පිය'ඇඳුරු