සදැස්

සදැස් (62)

බෝධිය සරණ කර

නවග්‍රහ ශාන්තිය මුමූණන

ඇයට පියයුරු පිළිකාවක් 

පාත අත්තේ එල්ලු කොඩියේ

සෙත් පතා තිබුණා

හාදු නිමවුනු ප්‍රේම උල්පත

වියළි සෙනෙහස් නිම්නයේ

මතක බන දා ගොක් කොලෙත් දැන්

වියලිලා මයෙ නංගියේ...

ගැබ්බරයි සිතිවිලි අඩුම

ලදළු වයසින් 

අකලටම හිරි ඔතප්

බිඳුනයි ඉතින්

බඹර සනුහරේම ආවයි 

නිරුවත්ම දෑසින් 

දෙබරෙට ගල් වැදින

සැනෙකින්

කෝඩු දෑඟිලි

මේ තරම් තත් 

පිරිමදිනවිට

ගිටාරයකට උනත් පුලුවනිද

දරාගෙන ඉන්න

ඉතිං තත් බිඳන එක 

ගිටාරයෙ වරදක්ද

නැත මට හොද උපාධියක්

එහෙත් ඇත යස හදවතක්

ඇඟ ලූ කඩමාල්ලුවේ 

කොතැන හෝ ඇත කළු තිතක් 

හැම චිත්‍රයකටම පාටක් 

තියනව.

පින්සලක් 

පාටකින් , පාටකට 

මාරු වෙනකොට

තීන්ත පිසදමන 

රෙදි කඩක්

ඒ අතරට එනව.

ඒකෙ තීන්ත 

තැවරෙනව..

මත් වුන බඹර කැල බිගු ගී ගයන්නේ

මල් කිම සලිත වී සුළගේ ලෙලෙන්නේ

සත් දෙස නැගෙන හඬ මහදම  පෙලන්නේ

මං වැරදිලා වත් ආයෙම වඩින්නේ 

ඉරෙන් හිත රිදුනාම

සඳ මෙහෙම කියනවා

අඳුනනා තරු වලට

දුක කියා අඬනවා

බ්ලෂ් පින්ක් පාටට 

ප්‍රිම්රෝස් පිපෙන බිම් වල 

කෑලෑ අයිරිෂ් වල 

පැහැය දුටුවේ කව්ද

කුස පොත්ත පිට ඇලුනු බිළිඳා

කිරට ඇඬුවෙන් රැයක් නොනිදා

දුවගෙ සොහොනට මලක් තියලා

ඇසතු හෙවනට වැඩියා අම්මා...