සදැස්

සදැස් (67)

ආවර්තිතා වගුවක

සංඝටක ගැටෙන කොට

හයිඩ්‍රජන් වායුවෙන් 

පිම්බුවේ කෝම මම

අත තියන්නම බැරි ගින්දරට

සළඹයෝ ආදරෙන් බැඳුනද

දැන් ඉතින් ඔය ගින්දර

ලයේ ඇවිලෙයි සදාකාලෙට

හැරගියපු හින්දා

පෙම් මතක රන්ඳා

තනිකමක ඉන්ඳා

පාළුවයි වින්ඳේ

 

සරා සඳ පායපන් මයෙ ගමේ අහස් කුස

වැහි වළාකුළු සේල ඉර ඉරා දෝතින්ම

බතක් නොයිදුනු පැලේ කඳු ඉහත්තාව කොණ

එබී බලපන් සඳේ බිඳුණු උළු මෑත් කර

මල් බරවුණු ගහ වට කොට

ගෙඩි හැදිලා රතු පාටට.....

පුංචි කැකුළු මිණිබිරියට

කන්නට පලවැල රසයට...

බෝධිය සරණ කර

නවග්‍රහ ශාන්තිය මුමූණන

ඇයට පියයුරු පිළිකාවක් 

පාත අත්තේ එල්ලු කොඩියේ

සෙත් පතා තිබුණා

හාදු නිමවුනු ප්‍රේම උල්පත

වියළි සෙනෙහස් නිම්නයේ

මතක බන දා ගොක් කොලෙත් දැන්

වියලිලා මයෙ නංගියේ...

ගැබ්බරයි සිතිවිලි අඩුම

ලදළු වයසින් 

අකලටම හිරි ඔතප්

බිඳුනයි ඉතින්

බඹර සනුහරේම ආවයි 

නිරුවත්ම දෑසින් 

දෙබරෙට ගල් වැදින

සැනෙකින්

කෝඩු දෑඟිලි

මේ තරම් තත් 

පිරිමදිනවිට

ගිටාරයකට උනත් පුලුවනිද

දරාගෙන ඉන්න

ඉතිං තත් බිඳන එක 

ගිටාරයෙ වරදක්ද

නැත මට හොද උපාධියක්

එහෙත් ඇත යස හදවතක්

ඇඟ ලූ කඩමාල්ලුවේ 

කොතැන හෝ ඇත කළු තිතක්