බ්ලෂ් පින්ක් පාටට 

ප්‍රිම්රෝස් පිපෙන බිම් වල 

කෑලෑ අයිරිෂ් වල 

පැහැය දුටුවේ කව්ද

කුස පොත්ත පිට ඇලුනු බිළිඳා

කිරට ඇඬුවෙන් රැයක් නොනිදා

දුවගෙ සොහොනට මලක් තියලා

ඇසතු හෙවනට වැඩියා අම්මා...

තුරු හිසින් මෑත් වී අදත් ඉර බැලුවාට 

හිත ඔහේ වැනෙනවා මියැදි ගොක් කොල සේම

මිදුලෙ සුදු වැලි පොළොව වහගත්තු වියළි කොළ

නිහඬවම කියයි නුඹ ආයෙමත් නේන වග

නේක නෙක වර්නෙන් එදා නුබ

හැඩ කෙරූ මගෙ ආදරේ.....

පාරමී දම් පුරා අතිනත ගෙන

බොහෝකල් ගත උනේ....