editor

editor

 

පිදුරංගල ගැන මේ දවස්වල බොහෝ දෙනා කතාකරනවා. ගොඩාක් දෙනා ඒ නම මීට කලින් අහලත් නැහැ. ඒ නිසාවෙන්ම සමහරු සුපුරුදු පිදුරුතලාගල එක්ක පිදුරංගල පටලවාගන්න බවකුත් පෙනෙනවා. පිදුරුතලාගල කියන්නේ ලංකාවේ උසම කන්ද. ඒක තියෙන්නේ නුවර එළියේ. නමුත් පිදුරංගල තියෙන්නේ මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ සීගිරි පර්වතයට මුහුණලා එයට කිලෝමීටර් 2 ක් පමණ ඈතට වෙන්න. පිදුරංගල ගැන කියනවිට මගේ මතකය මීට වසර තිස් ගණනක් ඈතට දිවයනවා. ඒ කුඩා පෝතක බාලදක්ෂයෙකු විදියට එයට ආසන්න තල්කොටේ වැවේ බාලදක්ෂ කඳවුරකට සහභාගී වීමේ මතකයයි. දින කිහිපයක නේවාසික කඳවුරක් වූ එහි එක් දිනක ක්‍රියාකාරකමක් වූයේ  පිදුරංගල කන්ද නැගීමයි. කඳවුරු බිමින් උදෑසනම පිටවි ආ අපි  පිදුරංගල පන්සලට නොදුරින් පිහිටි කුඩා අඩ් පාරක් දිගේ ඉහලට නැගලා  එහි ශේෂව තිබුණු බෞද්ධ විහාරයක නටබුන් නරඹමින් කන්ද ඉහලටම නැංගා මතකයි. කන්ද මුදුනට එන්න විහාරයේ නටබුන් පසුකර තවත් ඉහලට යායුතු වනවා. වනතුරුලිය අතරින් ඉහලට ගමන්කළවිට සීගිරිය ඉතා ලස්සනට පෙනෙනවා. දහදිය සලමින් ඉහළට නැගුණු අපට කඳු මුදුනට ගලා ආව සිහිල් සුළඟ ගත දැවටෙන විට ලද සුවය තාමත් මතකයේ පවතිනවා.

“බුදු සරණයි“, “තෙරුවන් සරණයි“ යන්න බෞද්ධයන් අතර ප්‍රකට යෙදුම් ය. මෑතකදී බොහෝ බෞද්ධයන්ගේ වත්පිළිවෙත් අතරට, දුරකතන සාකච්ඡාවක් අවසන් කිරීමට පෙර බොහෝ දෙනකු කියන බායි වෙනුවට “බුදු සරණයි“ කිම ද එක් ව තිබේ. එසේ කියන විට අදහස් කරන්නේ ද, නැවත හමුවනතුරු සුභ වේවා යන්න අදහස් වන, “ගුඩ් බායි“ යන්න බෞද්ධ වෙස් ගැන්වීමකින් ඉදිරිපත් කිරිම ය.

 

සවස හිරු අවර යන දම් අහස කිති කවමින් මානිස් තැනූ සරුංගලය කුඩා සුරංජිත්ගෙ සිත උද්දාමයට පත් කරමිනි. තවමත් වචන ගැටගසාගත නොහැකිය "තාත්තාත්තාත්තාත්... " යැයි කෑ ගසන සුරංජිත් ඉකිලමින් සිනාසෙයි. නිවසේ සියල්ලන්ටම වඩා සුරංජිත් සමීප වූයේ මානිස්ටය.. ඔහු උපන් දා පටන්ම දුටුවෙ තනි සුදු රැවුල වවාගත් කල්පනාකාරී සීයා කෙනෙකි. ඒ අද්භූත මුවාගේ හමුවීමෙන් අනතුරුව මානිස් නැවත හේනේ පස් පෑගුවේ නැත. දහවල් කාලය පුරාම තම මුණුපුරාගෙ සුරතල් දකිමින් වත්ත පුරා ඇවිදින ඔහු රාත්‍රිය එනු දුටුවේ යක්ෂාවේශයෙනි. කුප්පි ලාම්පු එලිය නිවී යත්ම සිව් දිගින් ඔහු හඹා එන අර දිලිසෙන දෑස මානිස්ගේ නින්ද ගව් දුරට පන්නා දැමීය..