ආර්ට් එක

ආර්ට් එක (49)

ගුරුකුලය කියූ සැණින් අපේ සිහියට නැගෙන්නේ ‘‘පේරාදෙණිය ගුරුකුලය ” සහ ‘‘විද්‍යාලංකාර ගුරුකුලය” යි. මේ ගුරුකුල හැර තවත් ගුරුකුල ද ඒ තවත් ගුරුකුල හැර තව තවත් ගුරුකුල ද පවතී. මේ සූදානම් වන්නේ ගුරුකුල පිළිබඳ ලිවීමට නොව ‘‘ගුරුකුල” හේතුවෙන් අභාවයට යන සාහිත්‍යය කලා ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳ කිසියම් අනතුරු ඇඟවීමක් කිරීම සදහා ය; එය නැවත හිස ඔසවමින් පවතින බවට අනතුරු හැඟවීමට ය.

ප්‍රකට ඉන්දීය චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරියක වන දීපා මෙහ්තා 2005 වසරේදී නිර්මාණය කළ වෝටර් නමැති ආන්දෝලනාත්මක සිනමා පටයේ ප්‍රධාන භූමිකාවක් ශ්‍රී ලාංකේය ළමා නිළියකටත් හිමි වී තිබුණා. ඒ ළමා නිළිය සරලා කාරියවසම්. එම චිත්‍රපටයේ රංගනය වෙනුවෙන් හොඳම ළමා නිළිය ලෙස අන්තර්ජාතිකව ඇගයුමටත් පාත්‍ර වූ සරලා කලා ලෝකයේ දිගු ගමනක් යාවි කියලා බොහෝ දෙනා ඒ දිනවල අනාවැකි පළ කළා. නමුත් ‘වෝටර්’ චිත්‍රපටයෙන් අනතුරුව අතේ ඇඟිලි ගණනටත් අඩු නිර්මාණ සංඛ්‍යාවකටයි සරලා දායක වුණේ. කුඩා කාලයේදීම විදෙස් සිනමාවට එක්වීමේ දුර්ලභ අවස්ථාව හිමිකරගත් සරලා අද මේ විදිහට නිහඬව ඉන්නේ ඇයි? ඒ ගැන ඇයගෙන්ම අසා දැන ගන්න අපි තීරණය කළා. 

28 සිනමා පටයට මා මහත් සේ ආශක්ත වී ඇත. ඒ ඇයි යන්න මාගේ මේ සටහන අවසන ඔබට වැටහෙනු ඇත. එනිසාම මෙය හුදෙක් විචාරයක් ලෙස නොව ප්‍රේක්ෂිකාවකගේ කියවීමක් ලෙස පමණක් සිතන ලෙස මම ඔබට ආරාධනය කරමි.

 

අනෙකාගේ ප්‍රමෝදය (other Jouissance) ඉවසා දරාගැනීම අතින් සමාජයක් වශයෙන්, අප සිටින ස්තරය අතීතය හාරා ඇවිස්සීමෙන් ඕනා තරම් උදාහරණ සහිතව අපට හමුවනු ඇත. අප මේ වනවිටත් අපට අහිමි වී ගිය ප්‍රමෝදයක් වෙනුවෙන් කැප වෙමින් සිටිනවා විය හැක. එනම්, පූර්ණ වූ ප්‍රමෝදය ලබාගැනීම අතරතුර අප ආදේශක ප්‍රමෝදයන් ලබාගනිමින් මවගේ ලෝකයෙන් පියාගේ ලෝකයට පිවිසීමට උත්සහ දරමින් සිටින බවයි. එවැනි විටක, අනෙකාගේ ප්‍රමෝදය දරාගැනීම පුද්ගලයෙක් හෝ සමාජයක් වශයෙන් අප, තවදුරටත් ප්‍රගුණ කරමින් සිටින්නේ ය.

කොදෙව් සමාජය තුළට බුද්ධිය අන්තර්ග්‍රහණය වන්නේ නැත.  මිත්‍යාව හෝ හිංසනය ත්වරනය වන්නේ නම් තර්කණය හෝ දැනුම මන්දනය වේ. ඉදින්, බුද්ධිගලනය ශ්‍රී ලංකාව නම් කොදෙව්වේ දැනුවත් ගැළවුම් මාර්ගයක් වී පවතී.   

දසක දෙකකට පමණ ඉහත දී පෙරාත්මය පවසනවා යැයි මාධ්‍ය මගින් ප්‍රචලිත වූ දරුවෙක් මෝහනය කරනු ලදි. එහිදී ඔහු පැවසුවේ තමා ඉහත ආත්මයේ මරණාසන්නව සිටියදී ලංගම බස්‍ රියකින් රෝහලට රැගෙන ගිය බවක් ය.

කොජාබේ යනු ධීවරයෙකි.ඔහුගේ පරම්පරාවම යැපුනේ ධීවර කර්මාන්තයෙනි.එහෙත් අද ඔහු ජිවත් වන්නේ ලවණ ගතියෙන් ඉහල වැලි තලාවක් අසළය.ඔහුට අද සිය පරම්පරාවේ උරුමය වූ ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදිමට අවස්ථාවක් නොමැත.එ් ඔහු හා පරම්පරාව සියවස් ගණනාවක සිට යැපුනු එ්රල් මුහුද තව දුරටත් මුහුදක් නොවු නිසාය.එ්දා නිල් පැහැයට රැුළි නැගුනු ඔවුන්ගේ ජීවනාලිය බඳු වූ එ්රල් මුහුද එක යායට විහිදි ගිය වැලි කතරකි.

වර්තමාන ටෙලි නාට්‍ය වැටීි ඇති ඛේදජනක තත්ත්වයේ තවත් පැති කඩක් ගැන සටහනකුයි මේ ලියන්නෙ.

මේක පෞද්ගලික කාරණයක්.

‘පොන්මණි’ යනු නඟා, නංගා, නංගියා හෝ බාල සහෝදරී යන ආදර; ආලපන අර්ථ දෙන ද්‍රවිඩ ඇමතුම් වචනයකි. සිංහල අධ්‍යක්ෂවරයෙකු දෙමළ භාෂා චිත්‍රපටයක් නිර්මාණය කිරීමේ පළමු අවස්ථාව සංකේතවත් කරන්නේ පොන්මණි චිත්‍රපටය ය. ‘අධ්‍යක්ෂණය කිරීම’ යන්න වෙනුවට ‘නිර්මාණය කිරීම’ යන්න මාගේ අවධාරණිත ප්‍රකාශයකි. වසර 1978 ය; ‘පොන්මණි’ නිර්මාණකරුවා ධර්මසේන පතිරාජ ය; කළු සුදු චිත්‍රපටයකි. 

2017 වසරේ ජනාධිපති සිනමා සම්මාන උළෙල, කොළඹ බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී පැවැත්විය. මෙයට ප්‍රධාන ආරාධිතයා ලෙස ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන එක්ව සිටියේය.