අතරමඟදි බොහෝ දෑ සිතුවෙමි. කුඩම්මලා කළු පාට විය යුතුය. කෙට්ටු උස කෙවිටක් වාගේ ශරීර කූඩුවක් තිබිය යුතුය. ලොකු රවුම් ඇස් බෝල දෙකකුත් තිබිය යුතුය.වාසනාවක් තිබුණොත් ඉඳ හිට ඇය කොසු මිටේ නැඟ සවාරි යනවා දැකගන්නටද හැකිවෙනු ඇත. මට නින්ද ගිය අතරකදී පැදුර පිටින්ම ඔතාගෙන අමු සොහොනක දමා එන්නටත් බැරි නැත. ඇය වඩා බලවත් නම් මගේ ඇස් කුහර දෙක තුලින් මගේම ආත්මය එළියට ඇද බයානක බන්ධනයක් වුවද කිරීමේ ඉඩ කඩ ඇත.මුළු ඇඟෙහිම හිරිගඩු පිපෙන්නට විය. කතන්දරවල මිසක ඇසූ දුටු ඉසව්වක කුඩම්මෙක් දැක නැත්තේය.සියළු අකරතැබ්බයන් මටම සිදුවෙන හැටි.....

ටික්...ටික්...හඬින් තත්පර කටුව කැරකෙනු නෑසුනත් මම සිතින් එම ශබ්දයට ඇහුම්කන් දුනිමි. විදුලි පංකාවේ මඳ චලනයට මේසය මත වූ කඩදාසි කිහිපයක් පියෑඹීමට අසාර්ථක උත්සාහයක් දරයි. හරියටම අඩපණ වූ සමනලුන් මෙන්.මට නිදිමතක් දැනුණි.දෑස් වසාගෙන නිදාගන්නට තිබුණා නම් හොඳය.වෛද්‍යවරයා මදෙස බලා සිටී. හරියට මාගේ ශරීරාංග තුළ රෝග නිධානය ලියැවී ඇත්තාක් මෙනි. ලියවිලා තියෙනවානම් ඉතින් කියවගන්නේ නැතැයි.

කිසිවක් මල් පියලි මතින් නූපදිති.එය දනිමි.මට මෙන්ම ඔබටද ඔබේම වූ කතාවක් තිබේ.හොඳ හෝ නරක ඕනෑම මානුෂීය හැඟීමකම කතාවකි.මම එයිනුත් ඔබ්බට යමි.බලන්න ,,,අර අහසටද කතාවක් තිබේ.පුංචි තාරකාවකට මෙන්ම ගහකින් ඉඳී බිම වැටෙන කොළයකටද තමාගේම කතාවක් තිබේ.ගහකට,ගලකට ,මූදු රැල්ලකට........සියළු තැන්හී වෙලී වැතිරී ඇත්තේ ඔබත් මාත් කිසිදා නොඇසූ කතාවකි.ඒ කතාවේ සෑම සෛලයක්ම විනිවිඳීමේ අනූපම කුසලතාවයක් ඔබ සතුද?...සංකීර්ණ මානව ජීවිතයක ඇතුළු හා පිට කවයන්හි නිවැරදි අනු පිටපතක් ඔබට නිමවිය හැකිද?...ඔබගේ පරිකල්පනීය සීමාවේ අනන්තය කොහිද?...අරුචි විය හැකිය.එහෙත් යතාර්ථය මෙයයි.ඔබ සවන්දෙන්නෙකි.මැදිහත් කරුවෙකු නොවේ. කිසිවෙක්

පාන්දර තුන පසුවී විනාඩි එකොළහයි.පටන් ගත්තා නම් දැන් ඉතින් ලිවිය යුතුය.නොයෙක් වර පසු තැවෙමි.මට තිබුණේ නොලියා ඉන්නටය. ආ මාවතේ ආ පසු යා යුතුය .අඳුරු අහු මුළු අවුස්සා පැරණි මතකයන් එකතු කල යුතුය .එය ඉමහත් පීඩාවකි.

අපි විසිරුණු පවුලක් වූයෙමු .තාත්තා ත් අම්මා ත් වෙන් වී සිටියහ.අම්මා ඇගේ ගමේ සිටි අතර තාත්තාත් මමත් තාත්තා ගේ ගමේ සිටියෙමු.අම්මා ට මා ළඟ තබා ගැනීමේ වුවමනාව තිබුණා වුවද තාත්තා කිසි දිනෙක මා අත් නොහරී.අම්මා මට ලියුම් එවූයේ මෙවන් වාතාවරණයක් තුළදී ය.

සියලු සංකීර්ණ මානව හැඟීම් අකුරු බවට පෙරළිය හැකි නම් යමක් ලිවීම තව දුරටත් දුෂ්කර නොවනු ඇත.එහෙත් මම ලියමි.අඩුම තරමින් එක්තරා ජීවිතයක් පිළිබඳ ඔබට යම් දළ අදහසකට එළඹිය හැක.ලිවීමට අදාළ නීති රීති හෝ උපක්‍රම ගැන අල්පමාත්‍රයකදු නොවෙහෙසෙමි.ලිවීමෙන් අනතුරුව අකුරකුදු වෙනස් නොකරමි.සංශෝධනය නොකරමි.සිනාවක පැණි රස හෝ කඳුළක තිත්ත රස බලහත්කාරයෙන් තැවරීමෙන් ආත්ම වංචාවක් කිරීමට අකමැත්තෙමි.මගේ ලිවීමේ ප්‍රතිභාව ප්‍රදර්ශනය කිරීම මෙහි අරමුණ නොවේ.හිතට එකඟව පවසන්නේ නම් එවන් හැකියාවක් මට  නැත.එහෙත් ජීවිතය දෙස ආපසු හැරී බැලීමට එය බාධාවක් නොවන බව මගේ විශ්වාසය යි.ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිමි "සාහිත්‍ය" මොහොතකට අමතක කොට ජීවිතය කියවන්න එන්න........