කුඩා නොඉඳුල් දොළ පාරක් ගැන ඔබේ අදහස කුමක්ද?....ෂ් ෂ්.....සවන්දෙන්න.එයටම අනන්‍ය වූ ගීතයක් තිබේ. ඇය නොනවත්වා ගයන්නීය. නොගැඹුරු විනිවිද පෙනෙන පතුළ තුළ සැඟවුණු රහස් කිසිත් ඇයට නැත. මා මිතුරු කන්දෙන් උපන් මිහිරි සුරඟන....මම ඇයට බොහෝ සේ ආදරය කරමි. ඇගේ මිහිරි මිමිණුම් මට නිරන්තරයෙන්ම ඇසේ. ඇය නැවත නැවතත් අඬ ගසයි. මා තරම් තනි නොතනියට හිඳි ළබැඳියෙක් ඇයට සිටියේද?....මා තරම් පෙම් කල රසිකයෙක් ඇයට සිටියේද ?....නැත. එක්තරා අතීතෙක අපි එකිනෙකා මත ජීවත් වූයෙමු. එක්තරා අතීතයක මතකයන් තුළ අපි තාමත් අපිව විමසමින් සිටින්නෙමු. එදා ගීතයක් සේ දැනුණු ඒ සිඟිති රැළි බිඳෙන හඬ අද විලාපයක් වී දෙසවන දෝංකාර දෙන්නේ ඇයි?.......

ඇත්තටම තද පහරවල් ඒ මොහොතේ රිදෙන්නේ නැත.ඒ මේ අත විසිවෙනු,පා වෙනු,වැටෙණු පමණකි මතක.ඇස්වල විදුලි එළිය හා ඇඳිරිය මාරුවට විසිරේ.ඔහු කෑ ගසයි.මට ඒ කිසිවක් නෑසුණි.ඒ බිත්තියෙන් මේ බිත්තියට ඔහු මා දමා ගසයි.වැටුණු විට කෙස්සෙන් අල්ලා සිටුවයි.නැවත පහර දෙයි.මා තදින් හැපෙන්නේ කොහිද යන්න නොදැන සිටියෙමි.අහස පොළොව හා සතර දිශාවන් උඩි යටිකුරුව එකට කැළතී පැටලී තිබුණාක් මෙනි.

අතරමඟදි බොහෝ දෑ සිතුවෙමි. කුඩම්මලා කළු පාට විය යුතුය. කෙට්ටු උස කෙවිටක් වාගේ ශරීර කූඩුවක් තිබිය යුතුය. ලොකු රවුම් ඇස් බෝල දෙකකුත් තිබිය යුතුය.වාසනාවක් තිබුණොත් ඉඳ හිට ඇය කොසු මිටේ නැඟ සවාරි යනවා දැකගන්නටද හැකිවෙනු ඇත. මට නින්ද ගිය අතරකදී පැදුර පිටින්ම ඔතාගෙන අමු සොහොනක දමා එන්නටත් බැරි නැත. ඇය වඩා බලවත් නම් මගේ ඇස් කුහර දෙක තුලින් මගේම ආත්මය එළියට ඇද බයානක බන්ධනයක් වුවද කිරීමේ ඉඩ කඩ ඇත.මුළු ඇඟෙහිම හිරිගඩු පිපෙන්නට විය. කතන්දරවල මිසක ඇසූ දුටු ඉසව්වක කුඩම්මෙක් දැක නැත්තේය.සියළු අකරතැබ්බයන් මටම සිදුවෙන හැටි.....

ටික්...ටික්...හඬින් තත්පර කටුව කැරකෙනු නෑසුනත් මම සිතින් එම ශබ්දයට ඇහුම්කන් දුනිමි. විදුලි පංකාවේ මඳ චලනයට මේසය මත වූ කඩදාසි කිහිපයක් පියෑඹීමට අසාර්ථක උත්සාහයක් දරයි. හරියටම අඩපණ වූ සමනලුන් මෙන්.මට නිදිමතක් දැනුණි.දෑස් වසාගෙන නිදාගන්නට තිබුණා නම් හොඳය.වෛද්‍යවරයා මදෙස බලා සිටී. හරියට මාගේ ශරීරාංග තුළ රෝග නිධානය ලියැවී ඇත්තාක් මෙනි. ලියවිලා තියෙනවානම් ඉතින් කියවගන්නේ නැතැයි.

කිසිවක් මල් පියලි මතින් නූපදිති.එය දනිමි.මට මෙන්ම ඔබටද ඔබේම වූ කතාවක් තිබේ.හොඳ හෝ නරක ඕනෑම මානුෂීය හැඟීමකම කතාවකි.මම එයිනුත් ඔබ්බට යමි.බලන්න ,,,අර අහසටද කතාවක් තිබේ.පුංචි තාරකාවකට මෙන්ම ගහකින් ඉඳී බිම වැටෙන කොළයකටද තමාගේම කතාවක් තිබේ.ගහකට,ගලකට ,මූදු රැල්ලකට........සියළු තැන්හී වෙලී වැතිරී ඇත්තේ ඔබත් මාත් කිසිදා නොඇසූ කතාවකි.ඒ කතාවේ සෑම සෛලයක්ම විනිවිඳීමේ අනූපම කුසලතාවයක් ඔබ සතුද?...සංකීර්ණ මානව ජීවිතයක ඇතුළු හා පිට කවයන්හි නිවැරදි අනු පිටපතක් ඔබට නිමවිය හැකිද?...ඔබගේ පරිකල්පනීය සීමාවේ අනන්තය කොහිද?...අරුචි විය හැකිය.එහෙත් යතාර්ථය මෙයයි.ඔබ සවන්දෙන්නෙකි.මැදිහත් කරුවෙකු නොවේ. කිසිවෙක්

පාන්දර තුන පසුවී විනාඩි එකොළහයි.පටන් ගත්තා නම් දැන් ඉතින් ලිවිය යුතුය.නොයෙක් වර පසු තැවෙමි.මට තිබුණේ නොලියා ඉන්නටය. ආ මාවතේ ආ පසු යා යුතුය .අඳුරු අහු මුළු අවුස්සා පැරණි මතකයන් එකතු කල යුතුය .එය ඉමහත් පීඩාවකි.