“සුද්දා අපට රට දීලා යනවැයි කියන්නෙ මලයා ”

 

“මොකක් කිව්වා..?”

 

“මටත් ආරච්චි මහත්තයා තමයි කිව්වෙ..මේ රට අපිටම දීලා යනවැයි කියන්නෙ”

 

“අම්මද බොල...අපේ පුරන් අප්පුලා...ගොංගාලේ ගොඩ බංඩලා ජීවිත පුදලාවත් බේරගන්ට බැරිවෙචිචි රට...නිකම්ම දීලා යනවා..!”

 

සුමනේගේත් රංබණ්ඩාගේත් කතාබහට කන්දෙමින් පොල් අතු සෙවිල්ලන මානිස් බුලත්කෙල අහුරක් පොළොවට ගසන්නේ හීන් රතුපාට ඉරක් දූවිල්ල මත රඳවයි...

 

“මාත් අහගෙන රංබණ්ඩයියේ..උන් රට ලියවගත්තා වගේම ආයෙම අපිට ලියා දෙනවලු බොල..”

උදෑසන දුම්රියේ සේවයට පැමිණෙන විට අපූරු අත්දැකීම්වලට  මුහුණ පාන්නට සිදුවීම  දවසේ  පුරුද්දක් වෙලා දැන. ඒ අතරේ  ලියන්නට දැනුමට යමක් එක් කරන්නට සමත් වෙන අත්දැකීම්ද නැතිවා නොවෙයි. 

මා ඉදගත් අසුනේ ඉදිරිපස  අම්මා කෙනෙකුයි  පොඩි පුතෙකුයි මා  දුම්රියට නගින්නේ අතරමැදි  නැවතුමකින් නිසා ඔවුන් ඉදිරිපස  තිබූ අසුනේ මම හිදගත්තේ  අවුරුදු  හතරක් පමණ වියැති  දරුවා ජනේල කවුළුව අසල ඉන් එහාට  වෙන්නට අම්මා. මම  පුදුරුදු පරිදි  පොතක් අතට ගත්තා. නෙත් කෙළවර ට හසුවන්නේ  දරුවාගේ  හැසිරිම් රටාව.

කිරා විසින් සිටවූ ඇහැළ පැළයෙන් නැගි අලුත් දළු දෙකක් උදෑසන හීන් සුළඟට නැටුමක් නටන්නා සේ පෙනේ..දළු කන්නට එන මුවන්ගෙන් එය ආරක්ෂා කර ගැනීමට කිරා විසින්ම දඬු කැබලි කිහිපයක් සිටුවා කොළපත් දෙකතුනකින් වට කර ඇත..දින කිහිපයක්ම මහන්සි වූ පසුව ඉඩමෙන් සෑහෙන කොටසක් එලි කරගැනීමට මානිස්ට හැකිවිය..සාරෙට වැඩී තිබූ කැළැව කපා දැමූ පසු ඈත කඳු පන්ති තවත් ළං වූ බව මානිස්ට දැනේ..ඉඩමේ කොණකට වන්නට කුඩා උල්පතක් පාදා ගත් කිරා තැනූ වලෙහි වතුර පිරී උතුරා යයි..

ළමා විය හා සම්බන්ධ ගැටුල සහගත තත්වයන් නිසා පිඩාවට පත්ව  සිටින දරුවන් පිළිබදව අප කොතෙකුත් ආස තිබෙනවා. ඇතැම් විට මේ ලිපිය කියවන ඔබ  එවැනි දරුවකු  සහිත මවක හෝ පියෙකු එසේත් නැති නම් හිතවතෙකු විය හැකියි. පහත සදහන් වන තොරතුරු සහිත දරුවන් මා විසින් ප්‍රතිකාර දෙනු ලැබූ විශේෂ වූ දරුවන් කිහිප දෙනෙක්..

“ඕං බලාපල්ලා ඒකෙත් හැටි.කොච්චර කෑ ගැහුවත් සේනානායක උත්තමයත් එක්ක එක්කාසු නොවුනා නං බණ්ඩාරනායක මහත්තැන්ට  මේ චන්දෙ දිනන්ට වෙන්නෙ නෑ....”

“පල යන්ට ගෙරියා....”

පය පාමුල නිදා සිටි බල්ලා කන්පට ගසන්නට වූයෙන් මානිස් පයින් පහරක් ගසා බල්ලා ඔලවා දැම්මේ තරහිනි.ගොම්මන් අඳුර මූසල පාටට වත්ත කෙළවරේ වූ කිතුල් ගහට වැටී ඇත.ලබු කැටයට රා මුට්ටිය බා ගත් සුමනේ සෙමෙන් සෙමෙන් උණ කරු වලට පය තබමින් ගහෙන් බසින්නේ ගහේදීම තොල ගෑ රා පොල්කට්ටේ රහ තවමත් තලු මරමිනි...වෙනදාට නම් මානිස්ද ඔහු හා එක්වෙයි.බඩවැටියේ  එරමිණියා ගාලට එපිටින් ඔවුන් නිතරම හමුවන කුඩා බිම්කඩක් කාලයක් තිස්සෙම වෙන්ව පැවතුනි.හැන්දෑවට ඇඟපත හෝදාගෙන එන ගමන් මෙතනට එබිකම් කරන මානිස් ඇතුළු නඩය ආ ගිය තොරතුරු කතා බහ කරමින් රා මුට්ටිය හිස් කරන්නේ වෙහෙස මහන්සිය දිය කර දමමින්ය.ඇතැමෙකු දඩමස් ටිකක් හො පුච්චා ගත් මඤ්ඤොක්කා අලයක් ගෙනෙන්නේ කටගැස්මටයි.කටගොන්නක් බීගෙන ආ දාට මදක් කන්කෙදිරි ගෑවාට රා බීම ගැන ඇසිලිනාගේද විරුද්ධත්වයක් නැත්තේ ගැමියන්ට එය නැතුවම බැරි ආහාරයක් මෙන් වූ බැවිනි..