දිනසේන රතුගමගේ උතුරේ සිටින පළපුරුදු පුවත්පත් කලාවේදියෙකි. වවුනියාවේ හුන් ඔහු ඉකුත් 25 වැනිදා අවිස්සාවේල්‍ලේ සීතාවකට ආවේ තවත් මාධ්‍ය සගයන් කීපදෙනෙක් සමගය. ඒ හිතවතියකගේ පියෙකුගේ  මළ ගෙදරට සහභාගි වීමටය. රතුගමගේ සමග අනුරාධපුර ප්‍රාදේශීය මාධ්‍යවේදී අතුල බණ්ඩාරත් කොළඹ පුවත්පත් කන්තෝරුවක සේවය කරන පුවත්පත්කලාවේදීහු දෙදෙනෙක්ද ඒ පිරිසේ හුන්හ. ඔවුන් ගිය මළ ගෙදර වැඩ අවසන් කිරීමට නියමිතව තිබුණේ විසිහය වැනිදාය. මේ නිසා විසිපස් වැනිදා මළගෙදරට ගිය ඔවුන්ට වෙනදාට වඩා පරිසරයේ වෙනස්කමක් දැනුණි. උහුලන්න බැරි සීතලක් එදා  ආවේය. එනමුත්  ඔවුන් එය ගණනකට ගත්තේ නැත.

“ශිව මස්තු නමෝ රාමඃ

ස්කන්ධ සේනා සමාගමඃ

වඩිගතන්ත්රා මණි කණ්ඨ

ඔඩ්ඩි මංගල නමෝ නමඃ”

මේ දිනවල විවිධ රේඩියෝ සහ රූපවාහිනී නාලිකාවලිනුත් පුවත් පත්වලිනුත් එන දුරකථන ඇමතුම්වලින් ඉල්ලා සිටින්නේ රට මුහුණපා ඇති මහා ව්‍යසනය පිළිබඳ සමාජ දේශපාලන ‘පොඩි’ විග‍්‍රහයක්, අදහසක් නැතහොත් ‘වොයිස්කට්’ එකක් දෙන ලෙසය. එහෙමත් නැත්නම් ඔවුන් අසන්නේ එහෙම එකක් දිය හැකිද යන්න ය. එහෙත් ඒ සියල්ල ඉතාම කාරුණිකව ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ ඒ නාලිකා සහ පුවත්පත් සමඟ ඇති විරසකයක් නිසා නොව ඇති වී තිබෙන ඛේදවාචකයේ දරාගත නොහැකි සිදුවීම්, විලාපයන්, ශෝකාලාපයන්, කඳුළු ගංගා සහ වා තලය පිරී ඉතිරී ගිගුම් දෙන අසරණයන්ගේ සුසුම් විසින් තරමකට හෝ මා සතුව තිබූ සියලූ විග‍්‍රහශීලී හැකියා ගල්ගැසී ඇති නිසාය.

මුළුරටම මැයි එක දෙස බලා සිටිද්දී එදින අලූයම මා අවදිවූයේ බරපතළ උණ රෝගියෙකු ලෙසිනි. ඒ නිසාම පසුගිය වසරේ මා ලියු  ‘මැයි දෙක’ ආකාරයේ ලිපියක් ලිවීමට නොහැකි විය. බොහෝ අයට උණ එන්නේ හෝ උණ වැඩිවන්නේ හෝ උණ ගැනෙන්නේ මැයි පළමුදා හවසය. එසේ වන්නේ තම තමන්ගේ රැලිවලට සහ පෙළපාළිවලට ආ නොආ සෙනඟ පිළිබඳ දකින සහ සිදුකරන තක්සේරු කිරීම් මැන බැලීම් සහ සැසඳීම් නිසාවෙනි. සෙනග වැඩි අයට උණ එන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට සිදුවන්නේ උණ වැඩිවීමය. සෙනඟ අඩු අයට උණ එන්නේ අනිත් අයගේ සෙනග වැඩි වුවොත් ඊට බිය වන නිසාය. සෙනඟ කොහෙත්ම මදි අයට හැදෙන්නේ උණ විකාරය ය. ඔල්මාදය ය.

නෙවිල් ප්‍රනාන්දුගේ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය අහෝසි කරන ලෙස ඉල්ලා සිසුන් ගෙන ගිය සටනට මෛත්‍රිපාල සිරිසේන රනිල් වික්‍රමසිංහ හවුල් ආණ්ඩුව විසින් කුලි හේවායින් යොදවා පහර පිට පහර එල්ල කරනු ලැබිය.

මට මතක දෙදහස් දහය මැයි මස... හා පුරා උතුරට ගිහින් හිටියේ, ඒ වෙද්දිත් රෝහල පුරාම ආයුධ අතින් ගත් සොල්දාදුවන් සිටියා.

මුහුණ නොබලන අත් අඩංගුවට පත් ත්‍රස්තවාදීන් සමග මුහුණ බලන් කතා කරන්න සිදුවෙනවා. අත අල්ලා නාඩි බලා රුධිර පීඩනය පවා මනින්න සිදුවෙනවා. සුළු සේවකයා කිහිප ගමනක් සැර දැමූ පසු ඔවුන් අවනත වෙනවා. සමහරු මුහුණ අනික් පස හරවාගෙනම ඉන්නවා ඕනෑ දෙයක් කරපුදෙන් වගේ. ඔය අතර හෙදියක් මට කියනවා, "අහවල් කෙනා පිහියක් තියන් ඉඳලා අපට අනින්න. ඒ වුනත් අපේ කරුණාවන්තකම හමුවේ අදහස වෙනස් කරගෙන" කියලා.